هرقدر هم که با تنهاییت کنار آمده باشی،بلد شده باشی اش،بدانی کجاها باید
راه بیایی،کجاها بایستی یکدنده و سخت،باز جاهایی هست که کم می آوری و
میدانی بهای کم آوردنت راخواهی پرداخت.
کم می آوری آن جاهاکه نکبت زندگی میزندبالا،هرقدرهم که دست و پا می زنی،
خودت راغرق می کنی توی کارت،روزمرگیهایت یاهر مزخرف دیگری،بازجاهایی مچ
خودت رامی گیری.بخشی ازتوته ته وجودت کلاه سرش نمی رود،می داندقرارنبود
این طور بشود،زندگی امانه قرار می فهمد نه بی قراری وتو فرو می روی،فرو میروی
و تنهاروحت خسته ترشده،مچاله تر،کدرتر...فرو می روی و نجات دهنده درگور
خفته است.

می گم:یه دل مگه از پولاده
که تو این دوره زمونه چششو هم بذاره
هیچی نبینه
یا اگه چیزی دید
خم به ابروش نیاره؟

می گه :آخه بابا جون
اون دل پولادی
دستکم دنبالِ کِیفِ خودشه
دیگه از اشک چشش
زیر پاش گِل نمی شه...

"شهر قصه"حکایتِ دردناکِ آدمی است که نادانیها،خرافات،سنتهاونظامهای تحمیل شده،
زندگیش را محدود کرده اند.
                                                                         
                                                                                                بیژن مفید

روزهای عجیبی اند.روزهای مشت مشت کلمه که باید هی بچرخانیشان تا بشوند
نقطه وخط.روزهای خروارخروار ایده که بایدهی بتراشیشان تابتوانی حجمی بسازی
ساده و بی ادعا.
روزهای دیوارهای بلند و کوتاه اند این روزها،روزهای کانسپت واسکیس،رنگ وسایه،
سایت پلان و دیتیل،روزهای کار و کار و کار.روزهای دوخته شده به هم.

به نگار فکر میکنم،یادت هست؟سر کلاس درمورد جرج گرشوین حرف میزد:راپسودی
به سبک بلو ...که بی هوا پرسیدم:هیچ دلت برای معماری تنگ می شه؟ مکث کرد.
داشت ته وجودش دنبال چیزی میگشت انگار.بعدباهمان لبخند گل وگشادنگاری اش
درآمدکه :می دونی دلم برای کجای معماری تنگ می شه؟برای شبای تحویل پرو‍ژه.
برای موسیقی گوش کردتای شبای تحویل...

حالا همه یِ این خط ها و نقطه ها،برش ها و مقطع ها، تمامی این حجم ها درهم-
تنیده اند باموسیقی هایِ این روزها...چیزی ازاین نواهادرخطوط این روزهاجریان دارد.

ومن همه یِ این روزها را از موسیقی است که زنده ام...که سرشار،زنده ام...

پ.ن:عنوانla ci darem la mano از اپرای دون ژوان موتسارت

وقتهایی بود،دلت که می گرفت،کسی که انتظارش را هم نداشتی،سروکله اش
بی هوا پیدا می شد:زنگی،دیداری،گپ و گفتی تا سبکتر کند لحظه هایت را...

... این روزها...آن که باید هم، گوشه چشمی نمی اندازد به سنگینی روزهایت،
می بیند و نمی بیند، می بیند و می گذرد، می گذرد و نمی بیند...

گله ای نیست.تنها، مانده ام که من یا دنیا؟ کداممان این قدر عوض شده ایم...

خط می کشم،می شود دیوار
خط،می شود راه
خط ها،دیوارها،جاده ها

ودنیایی که هرچه زورمی زنی،قشنگ نمی شود.

کافه ها بویِ سوخته یِ قهوه میدهند،
سیگارها،طعمِ خاکستر.

تلفنت را خاموش کن،
این دو پله مانده تا آفتاب را،قدم بزنی بهتر است.

در این جهان
غاری برای جنون نمانده است.

گراناز موسوی