نه مرگ می میرد   

کبریت میکشی به خانه تاریکِ بی ستارهءدنیا
                                      کبریت میکشی.

و دود راحلقه حلقه به حلقومِ خودفرو میبری
نه مرگ می میرد
نه عشق می ماند
نه هی تکان می خورد آب از آب
خنجرِدشمن که شسته نمی شود ازخون
چوبه یِ اعدام که ترَک نمی خورد از ظلم
                               کبریت میکشی.

بویِ علف هاومزرعه هایِ سوخته می آید
                           علف هایِ سوخته...

دهکده سبزسینه ات پژمرده میشود ازدود
زرد وپژمرده و مسموم
       کبریت میکشی.

باد به شیشه میخورد
باد و دلتنگی و باران
سرم را به دیوار میان دواتاق تکیه میدهم.
و برتاریک ترین سایه شب چنگ می زنم.
دستی کو تا بفشارد این دستها را آی...
                                    دستی کو ؟

به خودم می گویم
پشت این تاریکی شایدگیاه گمنام معطری روییده باشد.
یا باران...این همه باران
غربت اندوه رهگذری را در خیابانی دراز
                                شسته باشد.

به خودم می گویم
چراغ های باراندازشایدهنوزتک وتوک روشن مانده باشد.
پس امیدی...چیزی...ستاره،
                             ستاره ای از پشت این همه ابر...

دلم با تو حرف...حرفها دارد
کلمه های بسیار گفته و ناگفته دارد
به خودم می گویم
سکوت کن،سکوت کن،سکوت!
آتشی انگار از پشت خلوت دیوار روشن است!
بوی بنگ و دود...
   شمع و عود...
   آتشی انگار...

بوی علفزار...علفزار سینه ات
و سکوت
چشمهایم بی بهانه میسوزد،این چشمهای بی بهای بی بهانه میسوزد،این چشمهای...
وملافه ام از گریه خیس خیس....
                                                                                         کبریت می کشی.


نه مرگ می میرد
  ناهید کبیری
 

لینک